عرضه پول: تعریف ، تعیین کننده ها و سایر اطلاعات |اقتصاد

عرضه پول یک سهام در یک نقطه خاص است ، اگرچه ایده یک جریان را با گذشت زمان منتقل می کند. اصطلاح "عرضه پول" مترادف با شرایطی مانند "سهام پول" ، "سهام پول" ، "عرضه پول" و "مقدار پول" است. عرضه پول در هر لحظه کل پول در اقتصاد است.

در مورد تعریف یا اقدامات عرضه پول سه دیدگاه جایگزین وجود دارد. متداول ترین دیدگاه با تفکر سنتی و کینزی همراه است که بر عملکرد مبادله پول تأکید می کند. طبق این دیدگاه ، عرضه پول به عنوان ارز با مردم تعریف می شود و سپرده های تقاضا را با بانک های تجاری تقاضا می کند.

سپرده های تقاضا پس انداز و حساب های جاری سپرده گذاران در یک بانک تجاری است. آنها فرم نقدینگی پول هستند زیرا سپرده گذاران می توانند هر مبلغی را که در حساب های خود قرار دارد ، چک کنند و بانک مجبور است در صورت تقاضا پرداخت فوری کند. سپرده های تقاضا با بانک های تجاری به علاوه ارز با مردم با هم به عنوان m مشخص می شوند_1,عرضه پولاین به عنوان تعریف باریک تری از عرضه پول در نظر گرفته می شود.

تعریف دوم گسترده تر است و با نظریه پردازان کمیت مودم به سرپرستی فریدمن همراه است. پروفسور فریدمن عرضه پول را در هر لحظه از زمان تعریف می کند: "به معنای واقعی کلمه تعداد دلارهایی که در جیب خود حمل می کنند ، تعداد دلار برای اعتبار خود به بانک ها یا دلارهایی که دارند به اعتبار خود در بانک ها به شکلسپرده های تقاضا و همچنین سپرده های زمان بانکی تجاری. "سپرده های زمانی سپرده ثابت مشتریان در یک بانک تجاری است. این سپرده ها با مدت زمانی که مبلغ واریز شده برای آن واریز می شود ، نرخ بهره ثابت را کسب می کنند. پول را می توان قبل از انقضاء آن دوره با پرداخت نرخ کیفری به بانک پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا ، پس از انقضاء آن دوره پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا پس از انقضا.

بنابراین سپرده های زمانی دارای نقدینگی هستند و توسط فریدمن در عرضه پول گنجانده شده اند. بنابراین این تعریف شامل m است₁به علاوه سپرده های زمانی بانکهای تجاری در عرضه پول. این تعریف گسترده تر به عنوان m مشخص می شود₂در آمریکا و م₃در انگلیس و هند. این امر بر فروشگاه عملکرد ارزش پول یا آنچه فریدمن می گوید ، تأکید می کند ، "یک محل زندگی موقتی از قدرت خرید".

تعریف سوم گسترده ترین است و با گورلی و شاو در ارتباط است. آنها در عرضه پول ، م شامل می شوند₂به علاوه سپرده های بانکها پس انداز ، جوامع ساختمان ، انجمن های وام و سپرده های سایر موسسات اعتباری و مالی.

انتخاب بین این تعاریف جایگزین از عرضه پول به دو ملاحظات بستگی دارد. یک انتخاب خاص از تعریف ممکن است تجزیه و تحلیل انگیزه های مختلف برای نگه داشتن پول نقد را تسهیل یا تار کند. و دو از دیدگاه سیاست پولی ، یک تعریف مناسب باید شامل منطقه ای باشد که مقامات پولی می توانند تأثیر مستقیمی داشته باشند. اگر این دو معیار اعمال شود ، هیچ یک از سه تعریف کاملاً رضایت بخش نیست.

اولین تعریف از عرضه پول ممکن است از نظر تحلیلی بهتر باشد زیرا M₁یک مبادله مطمئن است. اما م₁یک فروشگاه ارزش پایین است زیرا هیچ نرخ بهره ای ندارد ، همانطور که توسط سپرده های زمان به دست می آید. علاوه بر این ، بانک مرکزی در صورتی که فقط سپرده های تقاضا در عرضه پول گنجانده شوند ، می تواند کنترل خود را بر روی یک منطقه باریک داشته باشد.

تعریف دوم که شامل سپرده های زمانی (M ،) در تهیه پول از نظر تحلیلی رضایت بخش است زیرا "در یک ساختار مالی بسیار توسعه یافته ، مهم است که به طور جداگانه انگیزه های نگه داشتن وسایل پرداخت و سپرده های زمانی را در نظر بگیرید."بر خلاف سپرده های تقاضا ، سپرده های زمانی یک شکل نقدینگی از پول نیستند.

این امر به این دلیل است که می توان با چک ها ، بلافاصله در آنها خارج شد. به طور معمول ، نمی توان آن را قبل از موعد مقرر انقضاء سپرده برداشت کرد. در صورتی که یک سپرده گذار پول خود را زودتر بخواهد ، مجبور است اعلامیه ای را به بانک بدهد که پس از شارژ نرخ بهره مجازات از سپرده گذار ، اجازه خروج را می دهد.

بنابراین سپرده های زمانی فاقد نقدینگی کامل هستند و نمی توانند در عرضه پول گنجانده شوند. اما این تعریف از نظر سیاست پولی مناسب تر است زیرا بانک مرکزی می تواند کنترل خود را بر یک منطقه وسیع تر که شامل تقاضا و سپرده های زمانی است که توسط بانک های تجاری نگهداری می شود ، اعمال کند.

سومین تعریف از عرضه پول که شامل متر است₂به علاوه سپرده های مؤسسات مالی غیر بانکی از هر دو معیار رضایت بخش نیست. اولا ، آنها به واسطه عملکرد مبادله پول خدمت نمی کنند. ثانیا ، آنها تقریباً در خارج از منطقه کنترل بانک مرکزی باقی می مانند. تنها مزیتی که آنها در اختیار دارند این است که آنها دارای ارزش بسیار مایع هستند. با وجود این شایستگی ، سپرده های موسسات مالی غیر بانکی در تعریف عرضه پول گنجانده نشده است.

2. تعیین کننده های عرضه پول

دو تئوری برای تعیین عرضه پول وجود دارد. با توجه به دیدگاه اول ، عرضه پول توسط بانک مرکزی به طور اگزوژن تعیین می شود. دیدگاه دوم معتقد است که عرضه پول با تغییر در فعالیت های اقتصادی که بر تمایل مردم به نگه داشتن ارز نسبت به سپرده ها ، نرخ بهره و غیره تأثیر می گذارد ، به صورت درون زا تعیین می شود.

بنابراین عوامل تعیین کننده عرضه پول هم اگزوژن و هم درون زا هستند که می توان به طور گسترده ای توصیف کرد: حداقل نسبت ذخیره نقدی ، سطح ذخایر بانکی و تمایل مردم به نگه داشتن ارز نسبت به سپرده ها. دو تعیین کننده آخر با هم به عنوان پایه پولی یا پول بالا نامیده می شوند.

1. نسبت ذخیره مورد نیاز:

نسبت ذخیره مورد نیاز (یا حداقل نسبت ذخیره نقدی یا نسبت سپرده ذخیره) تعیین کننده مهمی از عرضه پول است. افزایش نسبت ذخیره مورد نیاز ، عرضه پول با بانک های تجاری را کاهش می دهد و کاهش نسبت ذخیره مورد نیاز باعث افزایش عرضه پول می شود.

RRR نسبت پول نقد به بدهی های سپرده فعلی و زمان است که توسط قانون تعیین می شود. هر بانک تجاری موظف است درصد مشخصی از این بدهی ها را در قالب سپرده ها با بانک مرکزی کشور حفظ کند. اما یادداشت ها یا نقدی که توسط بانکهای تجاری در محل های خود نگهداری می شود ، در حداقل نسبت ذخیره مورد نیاز درج نمی شوند.

اما دارایی های کوتاه مدت به همراه پول نقد به عنوان دارایی نقدینگی یک بانک تجاری در نظر گرفته می شوند. در هند نسبت نقدینگی قانونی (SLR) توسط قانون به عنوان یک اقدام اضافی برای تعیین عرضه پول تعیین شده است.

SLR نسبت ذخیره ثانویه در سایر کشورها نامیده می شود در حالی که نسبت ذخیره مورد نیاز به نسبت اصلی گفته می شود. افزایش SLR این امر باعث کاهش عرضه پول با بانکهای تجاری برای اهداف وام می شود و کاهش SLR تمایل به افزایش عرضه پول با بانک ها برای پیشرفت دارد.

2. سطح ذخایر بانکی:

سطح ذخایر بانکی یکی دیگر از تعیین کننده های عرضه پول است. ذخایر بانک تجاری شامل ذخایر سپرده با بانک مرکزی و ارز در خاک یا طاق های آنها است. این بانک مرکزی کشور است که به منظور تعیین عرضه پول ، بر ذخایر بانکهای تجاری تأثیر می گذارد. بانک مرکزی به کلیه بانکهای تجاری نیاز دارد تا ذخایر را برابر با درصد مشخصی از سپرده های زمان و تقاضا نگه دارند.

اینها حداقل ذخایر قانونی یا مورد نیاز هستند. ذخایر مورد نیاز (RR) با توجه به نسبت ذخیره مورد نیاز (RRR) و سطح سپرده ها (D) یک بانک تجاری RR = RR R × D. تعیین می شود. ذخایر مورد نیاز 20 ٪ x 80 = 16 لک خواهد بود. اگر نسبت ذخیره به 10 درصد کاهش یابد ، ذخایر مورد نیاز نیز به 8 لک روپیه کاهش می یابد.

بنابراین هرچه نسبت ذخیره بالاتر باشد ، ذخایر مورد نیاز بیشتر توسط یک بانک نگهداری می شود و بالعکس. اما این ذخایر اضافی (ER) است که برای تعیین عرضه پول مهم است. ذخایر اضافی تفاوت بین کل ذخایر (TR) و ذخایر مورد نیاز (RR) ER = TR-RR است. اگر کل ذخایر 80 لک روپیه باشد و ذخایر مورد نیاز 16 روپیه باشد ، پس ذخایر اضافی 64 لک است (80 لک روپیه - 16 لخ).

در صورت کاهش ذخایر مورد نیاز به 8 لک روپیه ، ذخایر اضافی به 72 روپیه افزایش می یابد. این ذخایر اضافی یک بانک تجاری است که بر اندازه بدهی های سپرده آن تأثیر می گذارد. یک بانک تجاری وام های برابر با ذخایر اضافی خود را که یکی از مؤلفه های مهم عرضه پول است ، پیش می برد. برای تعیین عرضه پول با یک بانک تجاری ، بانک مرکزی با اتخاذ عملیات بازار آزاد و خط مشی نرخ تخفیف ، بر ذخایر خود تأثیر می گذارد.

عملیات بازار آزاد به خرید و فروش اوراق بهادار دولتی و انواع دیگر دارایی مانند صورتحساب ، اوراق بهادار ، اوراق قرضه و غیره ، هم دولت و هم خصوصی در بازار آزاد اشاره دارد. هنگامی که بانک مرکزی اوراق بهادار را در بازار آزاد خریداری یا به فروش می رساند ، سطح ذخایر بانکی گسترش می یابد یا قراردادها.

خرید اوراق بهادار توسط بانک مرکزی با چک به دارندگان اوراق بهادار پرداخت می شود که به نوبه خود آنها را در بانک های تجاری واریز می کنند و از این طریق سطح ذخایر بانکی را افزایش می دهند. برعکس این مورد است که بانک مرکزی اوراق بهادار را به عموم و بانکها می فروشد که از طریق پول نقد و چک به بانک مرکزی پرداخت می کنند و از این طریق سطح ذخایر بانکی را کاهش می دهد.

خط مشی نرخ تخفیف با تأثیرگذاری بر هزینه و عرضه اعتبار بانکی به بانکهای تجاری ، بر عرضه پول تأثیر می گذارد. نرخ تخفیف ، که به عنوان نرخ بانکی در هند شناخته می شود ، نرخ بهره است که در آن بانک های تجاری از بانک مرکزی وام می گیرند. نرخ تخفیف بالا به این معنی است که بانکهای تجاری با فروش اوراق بهادار به بانک مرکزی مبلغ کمتری دریافت می کنند.

بانک های تجاری به نوبه خود نرخ وام خود را به عموم افزایش می دهند و از این طریق پیشرفت هایی را برای آنها انجام می دهند. بنابراین انقباض اعتبار و سطح ذخایر بانک تجاری وجود خواهد داشت. برعکس مورد پایین آمدن نرخ بانکی است. تمایل به گسترش اعتبار و ذخایر بانکی متعاقب آن دارد.

لازم به ذکر است که ذخایر بانک تجاری فقط در مواردی که عملیات بازار آزاد و خط مشی نرخ تخفیف مکمل یکدیگر باشد ، تحت تأثیر قرار می گیرند. در غیر این صورت ، اثربخشی آنها به عنوان عوامل تعیین کننده ذخایر بانکی و در نتیجه عرضه پول محدود است.

3. تمایل عمومی به نگه داشتن ارز و سپرده ها:

تمایل مردم به داشتن ارز (یا پول نقد) نسبت به واریز در بانکهای تجاری نیز عرضه پول را تعیین می کند. اگر مردم عادت داشته باشند که کمتر پول نقد داشته باشند و بیشتر با بانکهای تجاری سپرده شوند ، عرضه پول زیاد خواهد بود.

این امر به این دلیل است که بانک ها می توانند با سپرده های بزرگتر پول بیشتری ایجاد کنند. در مقابل ، اگر مردم عادات بانکی نداشته باشند و ترجیح می دهند دارایی های پول خود را به صورت نقدی نگه دارند ، ایجاد اعتبار توسط بانک ها کمتر خواهد بود و عرضه پول در سطح پایین خواهد بود.

4- پول بالا و ضرب پول:

عمل فعلی توضیح تعیین کننده های عرضه پول از نظر پایه پولی یا پول پرقدرت است. پول بالا جمع ذخایر و ارزهای بانکی تجاری (یادداشت ها و سکه ها) است که توسط عموم مردم نگهداری می شود. پول بالا پایه ای برای گسترش سپرده های بانکی و ایجاد عرضه پول است. عرضه پول به طور مستقیم با تغییر در پایه پولی و معکوس با نسبت ارز و ذخیره متفاوت است.

5. عوامل دیگر:

عرضه پول نه تنها از پول پر قدرت که توسط مقامات پولی تعیین می شود ، بلکه از نرخ بهره ، درآمد و سایر عوامل است. عوامل دوم نسبت مانده پولی را که مردم به عنوان پول نقد در اختیار دارند ، تغییر می دهد. تغییر در فعالیت تجاری می تواند رفتار بانکها و مردم را تغییر داده و در نتیجه بر عرضه پول تأثیر بگذارد. از این رو عرضه پول نه تنها یک مورد قابل کنترل اگزوژن است بلکه یک مورد از نظر درون زا نیز تعیین شده است.

نتیجه :

ما در مورد عواملی که از طریق ایجاد اعتبار بانکی ، عرضه پول را تعیین می کنیم ، بحث کرده ایم. اما عرضه پول و اعتبار بانکی به طور غیرمستقیم با یکدیگر مرتبط است. با افزایش عرضه پول ، بخشی از آن بسته به تمایل سپرده گذاران برای پس انداز ، در بانک ها ذخیره می شود. این پس انداز به سپرده های بانکهای تجاری تبدیل می شود که به نوبه خود پس از تحقق الزامات ذخیره قانونی وام می دهند. بنابراین با هر افزایش عرضه پول ، اعتبار بانک بالا می رود.

اما ممکن است دقیقاً به همان نسبت به دلیل عوامل زیر اتفاق نیفتد:

(الف) تمایل حاشیه ای برای ذخیره ثابت نیست. بسته به تغییر در سطح درآمد ، قیمت ها و عوامل ذهنی ، هر از گاهی متفاوت است.

(ب) بانکها همچنین به دلیل عملکرد نشت در فرآیند ایجاد اعتبار ممکن است اعتبار کم و بیش ایجاد کنند.

ج) سرعت گردش پول نیز بر عرضه پول تأثیر می گذارد. اگر سرعت گردش پول افزایش یابد ، ممکن است اعتبار بانک حتی پس از کاهش عرضه پول کاهش یابد. بانک مرکزی کنترل کمی بر سرعت پول دارد که ممکن است بر اعتبار بانک تأثیر منفی بگذارد.

3. پول بالا و ضرب پول

عمل فعلی توضیح تعیین کننده های عرضه پول از نظر پایه پولی یا پول پرقدرت است. پول بالا جمع ذخایر و ارزهای بانکی تجاری (یادداشت ها و سکه ها) است که توسط عموم مردم نگهداری می شود. پول بالا پایه ای برای گسترش سپرده های بانکی و ایجاد عرضه پول است. عرضه پول به طور مستقیم با تغییر در پایه پولی و معکوس با نسبت ارز و ذخیره متفاوت است.

استفاده از پول پر قدرت شامل تقاضای بانکهای تجاری برای محدودیت قانونی یا ذخایر مورد نیاز با بانک مرکزی و ذخایر اضافی و تقاضای مردم برای ارز است. بنابراین پول با قدرت بالا ، H = C+RR+ER ، که در آن с نمایانگر جریان است ، RR ذخایر مورد نیاز را دارد و ذخایر اضافی را انجام می دهد.

ذخایر مورد نیاز یک بانک تجاری به سپرده های آن بستگی دارد. اما یک بانک معمولاً بیش از ذخایر مورد نیاز خود ذخایر دارد. در حقیقت ، بانکها وام را به محدوده قانونی پیش نمی برند بلکه دقیقاً کمتر از آن هستند. این امر برای برآورده کردن برداشت های نقدی غیرقابل پیش بینی یا مانده های پاکسازی نامطلوب است. از این رو نیاز به حفظ ذخایر اضافی توسط آنها بوجود می آید.

بنابراین عرضه پول با نسبت ذخیره مورد نیاز و نسبت بیش از حد ذخیره بانکهای تجاری تعیین می شود. جیره ذخیره مورد نیاز (RRR) نسبت ذخایر مورد نیاز به سپرده ها (RR/D) است و نسبت ذخیره اضافی (ERR) نسبت ذخایر اضافی به سپرده ها (ER/D) است.

ارز که توسط عموم مردم نگهداری می شود ، یکی دیگر از مؤلفه های پول پرقدرت است. تقاضای ارز توسط مردم به عنوان بخشی از سپرده های بانکی بیان می شود. بنابراین نسبت ارز CR = C/D ، که در آن с سپرده های ارز و D است. نسبت ارز تحت تأثیر عواملی مانند تغییر در سطح درآمد افراد ، استفاده از ابزارهای اعتباری توسط مردم و عدم قطعیت در فعالیت های اقتصادی است.

رابطه رسمی بین عرضه پول و پول پرقدرت را می توان در قالب معادلات بیان کرد:

عرضه پول (M) شامل سپرده های بانکهای تجاری (D) و ارز (ج) است که توسط عموم مردم نگهداری می شود. بنابراین عرضه پول ،

پول پرقدرت (H) (یا پایه پولی) شامل ارز است که توسط عموم مردم (ج) به علاوه ذخایر مورد نیاز (RR) و ذخایر اضافی بانکهای تجاری نگهداری می شود. بنابراین پول پر قدرت ،

رابطه بین M و H می تواند به عنوان نسبت M به H. بیان شود. بنابراین معادله تقسیم (1) توسط

شمارنده و مخرج سمت راست معادله (3) را توسط d تقسیم کنید.

M/H = 1+ C/D/C/D+RR/D+ER/D

با جایگزین کردن CR برای C/d. RRR برای RR/D و ERR برای ER/D ، معادله (4) می شود

m/h 1+ cr/cr rrr + err

بنابراین پول پر قدرت ،

h = cr + rrr + err/1 + cr × m

و عرضه پول ،

m = 1+ cr/cr+ rrr+ err × h

معادله (7) عرضه پول را از نظر پول بالا تعریف می کند. این عرضه پول را از نظر چهار تعیین کننده ، H ، CR ، RRR و ERR بیان می کند. در این معادله آمده است که هرچه عرضه پول با قدرت بالا باشد ، عرضه پول نیز بیشتر می شود. علاوه بر این ، هرچه نسبت ارز (CR) ، نسبت ذخیره (RRR) و نسبت ذخیره اضافی (ERR) پایین تر باشد ، عرضه پول بیشتر و برعکس.

رابطه بین عرضه پول و پول پرقدرت در شکل 1 نشان داده شده است. منحنی افقی HS عرضه داده های با قدرت بالا را نشان می دهد. منحنی HD تقاضا برای پول پرقدرت مرتبط با هر سطح از عرضه پول را نشان می دهد و معادله (6) را نشان می دهد. شیب منحنی HD برابر با اصطلاح (CR+RRR+ERR)/ (1+CR) است.

با توجه به CR ، RRR ، ERR و HS با قدرت بالا ، عرضه پول تعادل OM است. اگر عرضه پول از این بزرگتر است ، بگویید OM_xتقاضای اضافی برای پول پر قدرت وجود خواهد داشت. در مقابل ، عرضه کمتر از OM پول به معنای تقاضای کمتری برای پول پر قدرت خواهد بود.

اگر در هر یک از نسبت های CR یا RRR یا ERR افزایش داشته باشد ، افزایش تقاضا برای پول های پرقدرت افزایش می یابد. این توسط منحنی HD در شکل 1 نشان داده شده است که در آن افزایش تقاضا برای پول پر قدرت منجر به کاهش عرضه پول به OM می شود.

مقدار معادله (7) ضرب پول m است. بدین ترتیب

m = 1 + cr/ cr + rrr + err

اکنون رابطه بین عرضه پول و پول بالا معادله (7) می شود

معادله (9) عرضه پول را به عنوان تابعی از M و H. بیان می کند. به عبارت دیگر ، عرضه پول با پول بالا (H) و ضرب پول (M) تعیین می شود. اندازه ضرب پول با توجه به نسبت ارز (CR) از عموم ، نسبت ذخیره مورد نیاز (RRR) در بانک مرکزی و نسبت ذخیره اضافی (ERR) بانکهای تجاری تعیین می شود.

هرچه این نسبت ها پایین تر باشد ، ضرب پول بزرگتر است. اگر M نسبتاً پایدار باشد ، بانک مرکزی می تواند با دستکاری H. عرضه پول (M) را دستکاری کند. بانک مرکزی می تواند این کار را با عملیات بازار آزاد انجام دهد. اما ثبات M به پایداری نسبت ارز و نسبت های ذخیره RRR و ERR بستگی دارد. یا ، بستگی به تغییرات خارج از تنظیم در نسبت RRR و ERR دارد. از آنجا که این نسبت ها و ارز با عموم مردم می توانند تغییر کنند ، ضرب پول در کوتاه مدت کاملاً بی ثبات است.

با توجه به تقسیم پول های پرقدرت بین ارز که توسط عموم مردم ، ذخایر مورد نیاز در بانک مرکزی و ذخایر اضافی بانکهای تجاری ، عرضه پول به طور معکوس با CR ، RRR و ERR متفاوت است. اما عرضه پول به طور مستقیم با تغییر در پول پر قدرت متفاوت است.

این در شکل 2 نشان داده شده است.

افزایش عرضه پول پر قدرت توسط "HS" منحنی HS را به سمت بالا به HS تغییر می دهد ،. در E ، تقاضا و عرضه پول پرقدرت در تعادل است و عرضه پول OM است. با افزایش عرضه پول پرقدرت به HS ، عرضه پول نیز به OM افزایش می یابد₁، در نقطه تعادل جدید E₁بشرعلاوه بر این ، شکل 2 عملکرد ضرب پول را نشان می دهد. با افزایش پول پرقدرت توسط ∆H ، عرضه پول توسط ∆M افزایش می یابد. افزایش پول با قدرت بالا با RE 1 توسط چند برابر RE 1 افزایش می یابد.

برخی از اقتصاددانان ذخایر اضافی را در تعیین پول پر قدرت و در نتیجه عرضه پول در نظر نمی گیرند. اما پولیان به ذخایر اضافی اهمیت بیشتری می دهند. به گفته آنها ، به دلیل عدم اطمینان در عملیات بانکی مانند تجارت ، بانک ها همیشه ذخایر اضافی را حفظ می کنند.

میزان ذخایر اضافی به تعامل دو نوع هزینه بستگی دارد: هزینه نگه داشتن ذخایر اضافی و هزینه حاصل از کمبود در ذخایر اضافی. هزینه اول از نظر نرخ بهره بازار است که در آن ذخایر اضافی حفظ می شود. هزینه دوم از نظر نرخ بانکی است که نوعی مجازات است که به دلیل عدم حفظ نسبت حقوقی مورد نیاز توسط بانک تجاری به بانک مرکزی پرداخت می شود.

نسبت ذخیره بیش از حد با نرخ بهره بازار و مستقیماً با نرخ بانکی متفاوت است. از آنجا که عرضه پول به طور معکوس با نسبت ذخیره اضافی مرتبط است ، کاهش نسبت بیش از حد ذخیره بانکها تمایل به افزایش عرضه پول و برعکس دارد. بنابراین عرضه پول با پول بالا ، نسبت ارز ، نسبت ذخیره مورد نیاز و نرخ بهره بازار و نرخ بانکی تعیین می شود.

پایه پولی یا پول پر قدرت مستقیماً توسط بانک مرکزی قابل کنترل است. این پایه نهایی عرضه پول کشور است. البته ، چند برابر پول با پول بالا همیشه برابر با عرضه پول است ، یعنی m = mh. این فرمول به ما می گوید که چقدر پول جدید توسط سیستم بانکی برای افزایش معین در پول پر قدرت ایجاد می شود.

سیاست پولی بانک مرکزی بر ذخایر اضافی و پول بالا به طور یکسان تأثیر می گذارد. فرض کنید بانک مرکزی خریدهای بازار آزاد را انجام می دهد. این باعث می شود پول پرقدرت در قالب ذخایر اضافی بانک ها جمع شود. افزایش عرضه پول که ناشی از آن است از سیستم بانکی ناشی می شود که بر اساس ذخایر اضافی تازه خریداری شده ، پول جدیدی را ایجاد می کند. بنابراین این مفهوم به ما می گوید که مقامات پولی می توانند با تغییر پول پر قدرت یا ضرب پول ، عرضه پول را کنترل کنند.

4- اقدامات عرضه پول در هند:

چهار اقدامات عرضه پول در هند وجود دارد که توسط M مشخص شده است₁ M₂ M₃، و م₄بشراین طبقه بندی توسط بانک ذخیره هند (RBI) در آوریل 1977 معرفی شد. پیش از این تا مارس 1968 ، RBI تنها یک معیار از عرضه پول را منتشر کرد ، M یا به عنوان سپرده ارز و تقاضا با مردم تعریف شد. این مطابق با دیدگاههای سنتی و کینزی در مورد اندازه گیری باریک عرضه پول بود.

از آوریل 1968 ، RBI همچنین شروع به انتشار معیار دیگری از عرضه پول کرد که آن را منابع پولی کل (AMR) نامید. این شامل م₁به علاوه سپرده های زمانی بانکها که توسط عموم مردم برگزار می شود. این یک اقدام گسترده از عرضه پول بود که مطابق با دیدگاه فریدمن بود.

اما از آوریل 1977 ، RBI داده های مربوط به چهار اقدامات عرضه پول را که در زیر مورد بحث قرار می گیرد ، منتشر کرده است:

اولین معیار عرضه پول شامل موارد زیر است:

(i) ارز با عموم مردم که شامل یادداشت ها و سکه های کلیه فرقه های موجود در گردش است به استثنای پول با بانک ها.

(ب) سپرده های تقاضا با بانکهای تجاری و تعاونی ، به استثنای سپرده های بین بانکی. وت

(iii) "سپرده های دیگر" با RBI که شامل سپرده های فعلی بانک های مرکزی خارجی ، موسسات مالی و مؤسسات شبه مالی مانند IDBI ، IFCI و غیره ، به غیر از بانک ها ، صندوق بین المللی پول ، IBRD و غیره است. RBI مشخص می کند M₁به عنوان پول باریک

اندازه دوم عرضه پول م.₂که شامل سپرده های بانکی پس انداز اداره پست به علاوه است. از آنجا که سپرده های بانکی پس انداز بانک های تجاری و تعاونی در عرضه پول گنجانده شده است ، شامل سپرده های بانکی پس انداز اداره پست ضروری است. اکثریت مردم هند روستایی و شهری از نظر ایمنی نسبت به سپرده های بانکی ترجیح می دهند از منظر ایمنی استفاده کنند.

سومین معیار عرضه پول در هند م.₃که از متر تشکیل شده است₁به علاوه سپرده های زمانی با بانک های تجاری و تعاونی ، به استثنای سپرده های زمان بین بانکی. RBI m تماس می گیرد₃به عنوان پول گسترده

اندازه چهارم عرضه پول م.₄که از متر تشکیل شده است₃به علاوه کل سپرده های اداره پست شامل سپرده های زمانی و سپرده های تقاضا نیز. این وسیع ترین معیار عرضه پول است.

از چهار اقدامات مرتبط با عرضه پول که RBI داده ها را منتشر می کند ، این است₃که از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این م است₃که هر ساله در تدوین اهداف کلان اقتصادی اقتصاد در نظر گرفته می شود. از آنجا₁پول باریک است و فقط شامل سپرده های تقاضای بانکها به همراه ارز که توسط عموم مردم نگهداری می شود ، از اهمیت سپرده های زمانی در سیاست گذاری غافل است.

به همین دلیل ، RBI ترجیح می دهد₃که شامل کل سپرده های بانکها و ارز با عموم در بودجه بندی اعتبار برای سیاست اعتباری آن است. این برآورد افزایش در متر است₃این که اثرات عرضه پول بر قیمت و رشد درآمد ملی تخمین زده می شود. در واقع م₃یک اقدام تجربی از عرضه پول در هند است ، همانطور که در کشورهای توسعه یافته نیز انجام می شود. کمیته Chakravarty همچنین استفاده از M را توصیه کرد₃برای هدف قرار دادن پولی.

5. عرضه پول و نقدینگی

از چهار اقدامات عرضه پول در هند ، م₁که شامل ارز با مردم و سپرده های تقاضا با بانکهای تجاری و تعاونی است ، نقدی ترین شکل پول است. ارز شامل یادداشت ها ، سکه های روپیه ، دو سکه روپیه ، پنج سکه روپیه و سکه های کوچک و پول نقد با بانک ها است. آنها مایع ترین دارایی هستند. سپرده های تقاضا حساب های بانکی پس انداز و حساب های جاری در بانکهایی است که از آن سپرده گذاران می توانند چک های هر مبلغی را که در حساب های خود قرار دارد ، برداشت کنند. بنابراین مانند ارز ، سپرده های تقاضا نقدی ترین هستند و دارای واسطه عملکرد مبادله پول هستند.

دارایی مایع یکی از مواردی است که به راحتی قابل هزینه است و در هر نقطه و در هر زمان قابل انتقال است. می توان آن را به سرعت به سرعت قابل قبول مبادله و بدون هیچ گونه خطر ضرر تبدیل کرد. عبارت "بدون خطر ضرر" به واحد ارزی (re ، $ یا £) اشاره دارد و به قدرت خرید واقعی نیست. اوراق قرضه دولتی ، سپرده های زمانی (همچنین به عنوان سپرده های پس انداز نیز شناخته می شود) که با سپرده های بانکی پس انداز ، سهام ، املاک و مستغلات و غیره متفاوت است ، دارایی های "یخ زده" هستند که فقط با اطلاع کوتاه قابل فروش یا مبادله هستند. بنابراین آنها کمتر از پول مایع هستند.

М₂از متر تشکیل شده است₁سپرده های بانکی پس انداز اداره پست به علاوه. در هند ، اکثریت مردم در مناطق روستایی و شهری ترجیح می دهند پول نقد خود را در سپرده های بانکی پس انداز اداره پست از دیدگاه ایمنی نگه دارند زیرا فکر می کنند دفاتر پست متعلق به دولت هستند.

با ملی شدن 20 بانک تجاری و افتتاح شعب آنها در تقریباً در همه مناطق روستایی کشور ، تمایز بین سپرده های پس انداز پس انداز اداره پست و سپرده های بانکی پس انداز تجاری ناپدید شده است. هنوز هم اکثر مردم روستایی بی سواد هستند ، آنها حتی با زور عادت ، دفاتر پست را به بانک ها ترجیح می دهند.

گنجاندن سپرده های بانکی پس انداز اداره پست در متر₁به منظور اندازه گیری افزایش کل عرضه پول است که بر اقتصاد تأثیر می گذارد. اما سپردههای بانکهای پسانداز پست از نقدینگی کمتری نسبت به سپردههای ارزی و نقدی برخوردار هستند، زیرا به راحتی قابل برداشت نیستند. امکانات چک وجود ندارد، مگر در کلان شهرها و همچنین در دفاتر پست اصلی.

سپرده گذاران مجبورند در دفاتر پست فرآیند سنگینی را برای برداشت وجه نقد انجام دهند. م₃شامل M₁به علاوه سپرده های مدت دار (که در کشورهای توسعه یافته به عنوان سپرده های پس انداز نیز شناخته می شود) نزد بانک های تجاری و بانک های تعاونی. این پول گسترده است که بر ذخیره تابع ارزش پول همراه با واسطه عملکرد مبادله تاکید می کند. سپردههای مدتدار نزد بانکها نقدشوندگی کمتری نسبت به سپردههای ارزی و نقدی دارند، زیرا برای مدت زمان معینی با نرخ سود ثابت نگهداری میشوند. 70 تا 90 درصد از کل وجوه واریز شده در این حساب را می توان قبل از پایان دوره کامل با پرداخت سود جریمه به بانک برداشت کرد. بنابراین سپرده های مدت دار دارای نقدینگی هستند اما کمتر از سپرده های تقاضای.

اندازه چهارم عرضه پول م.₄که شامل م₃به علاوه کل سپرده های اداره پست شامل سپرده های مدت دار و سپرده های بانک های پس انداز. آنها تمایل دارند عرضه پول در کشور را چندین برابر افزایش دهند. اما این کل سپردههای اداره پست به دلایلی که قبلاً در مورد م₂.

در صورتی که سپردههای نزد مؤسسات مالی غیربانکی مانند بانکهای پسانداز متقابل، مؤسسههای ساختمانی، شرکتهای بیمه، مؤسسات وامدهی و سایر مؤسسات اعتباری و مالی نیز به همراه کل سپردههای پست در م._3,مجموع عرضه پول چندین برابر بیشتر از چیزی است که معمولاً به عنوان M تعریف می شود₄. و اگر دارایی هایی مانند سهام، اوراق قرضه، اوراق بهادار دولتی و غیره نیز در عرضه پول گنجانده شود، اندازه گیری موجودی پول در کشور مشکل خواهد بود.

با در نظر گرفتن تمام این دارایی ها در مقابل پول، آنها در درجه نقدینگی متفاوت هستند. از آنجایی که ارز به راحتی قابل مصرف و انتقال است و از نظر ارزشی ثبات بیشتری دارد، از بالاترین درجه نقدینگی برخوردار است. سپردههای تقاضای بانکها نیز مانند ارز نقدشونده هستند، زیرا آنها حسابهای چکی هستند و به راحتی به عنوان وسیله مبادله عمل میکنند. اما سپردههای تقاضای دفاتر پست به اندازه سپردههای بانکی از نقدینگی برخوردار نیستند.

سپرده های زمانی بانکها ، دفاتر پست و سایر موسسات مالی غیر بانکی کمتر از سپرده های تقاضا هستند زیرا نمی توانند به راحتی به صورت نقدی به سپرده گذاران منتقل شوند. آنها بیشتر به عنوان فروشگاهی از ارزش خدمت می کنند. تا آنجا که به سهام شرکت ها مربوط می شود ، آنها نیز مایع کمتری دارند زیرا زمان بیشتری برای فروش و انتقال دارند. آنها شامل هزینه در عمل انتقال در قالب کارگزاری یا کمیسیون هستند.

آنها را نمی توان به راحتی به پول نقد تبدیل کرد و هزینه کرد. از این رو آنها نقدینگی کمتری نسبت به سپرده های تقاضا دارند. اوراق قرضه شرکت ها همچنین نقدینگی کمتری دارند زیرا می توانند پس از انقضا دوره بلوغ اوراق به پول به پول نقد تبدیل شوند. اما آنها قابل انتقال هستند و بازده بهره بالاتری کسب می کنند. اوراق بهادار دولتی به نام خریدار اولیه صادر می شود و به همین ترتیب مایع نیستند.

از طرف دیگر ، سهام صندوق های متقابل بازار پول ، اوراق بهادار پس انداز اداره پست و گواهینامه های پس انداز ملی این مزیت را دارند که از این مزیت برخوردار هستند ، هرچند که آنها نیز غیر قابل انتقال هستند. آنها را می توان برای بازپرداخت اصلی به علاوه یک مبلغ ثابت پس از یک دوره انتظار کوتاه قبل از تاریخ سررسید واقعی بازپرداخت کرد. بنابراین آنها به اندازه سپرده های ثابت بانک ها و دفاتر پستی مایع هستند.

به همین دلایل این است که اقتصاددانان م را ترجیح می دهند₁به عنوان اندازه گیری عرضه پول ، زیرا در بین کلیه دارایی ها ، سپرده های ارز و تقاضا ، بالاترین میزان نقدینگی را دارند. با این حال ، برای اهداف عملی در تدوین سیاست و برای مطالعات تجربی ، دولت ها و محققان از m استفاده می کنند₃به عنوان اندازه گیری عرضه پول که کمتر از m مایع است₂.

اما چگونه تغییر در عرضه پول بر نقدینگی تأثیر می گذارد؟

تغییر در عرضه پول با ایجاد تغییرات یا تعدیل در دارایی های دارایی های مردم ، نقدینگی را تحت تأثیر قرار می دهد. این بستگی به تأثیر عرضه پول در هزینه های کل دارد. اگر مردم تصمیم بگیرند که در خرید دارایی هایی مانند سهام و بدهی ها ، عرضه افزایش پول را خرج کنند ، پول کمتری در فرم مایع با عموم وجود خواهد داشت.

اگر بورس سهام صعودی باشد ، ممکن است مردم در خرید سهام بیشتر دارایی ها را در اوراق بهادار خود تبدیل کنند. از طرف دیگر ، اگر عدم اطمینان در بورس سهام وجود داشته باشد ، ممکن است مردم در صورت انتظار افزایش قیمت املاک ، افزایش عرضه پول را در سپرده های بانکی داشته باشند یا آن را در املاک و مستغلات سرمایه گذاری کنند.

اما این قدرت پولی است که با پیروی از سیاستهای پولی «آسان» یا «سفید» بر عرضه پول در اقتصاد تأثیر میگذارد. این کار را با کنترل مخارج کل انجام می دهد و در نتیجه بر فعالیت تجاری، تولید و اشتغال تأثیر می گذارد، اما مقام پولی همیشه در کنترل مخارج با افزایش یا کاهش عرضه پول و در نتیجه نقدینگی موفق نیست.

زیرا بانک مرکزی کنترل کمی بر سرعت گردش پول، واسطههای مالی غیربانکی، انتظارات تجاری، تأخیر زمانی در سیاستهای پولی و غیره دارد. بنابراین پیشبینی اثرات تغییرات عرضه پول بسیار دشوار است. در مورد نقدینگی

6. استنتاج ضرایب پول:

ما در بالا اشتقاق ضریب پول و ارتباط آن با پول پرقدرت را توضیح دادیم. اما مجموع عرضه پول معمولاً نه بر حسب M بلکه به صورت M اندازه گیری می شود₁, M₂، و م₃. بنابراین، مشتق ضربکنندههای پولی این سه معیار M₁ M₂، و م₃از مجموع عرضه پول و رابطه هر یک با پول پرقدرت در زیر به صورت معادلات نشان داده شده است.

ابتدا M را بگیرید₁در آنها₁معیار عرضه پول شامل سپرده های تقاضای بانک های تجاری (D) و ارز نزد مردم (C) است. بنابراین عرضه پول،

در پول پرقدرت (یا پایه پولی) ذخایر مورد نیاز بانک های تجاری (RR) به اضافه ارز عمومی (C) لحاظ می شود. بنابراین پول پرقدرت،

با تقسیم رابطه (1) بر معادله (2) نسبت M_;به H را می توان به صورت بیان کرد

با تقسیم سمت راست معادله فوق بر D

با جایگزینی Cr به جای C/D و Rr به جای RR/D، معادله تبدیل می شود

هر چه مقدار ضریب بیشتر باشد، نسبت ذخیره (Rr) و نسبت ارز نقدی (Cr) کمتر خواهد بود.

M₂به عنوان M تعریف می شود₁به علاوه سپرده های مدت دار (TD). بدین ترتیب

در پول پرقدرت، ذخایر الزامی (RR)، ذخایر مازاد بانکهای تجاری (ER) به اضافه ارز نگهداری شده توسط مردم (C) لحاظ میشود. بنابراین

برای پی بردن به نسبت M₂به H، معادله (3) را بر معادله (4) تقسیم کنید،

با تقسیم سمت راست معادله فوق بر D

با جایگزینی Cr به جای C/D، Td به جای TD/D، RRr، به جای RR/D و Er به جای ER/D،

مقدار m₂ضریب بیشتر از m است₁ضریب، زیرا منجر به افزایش بیشتر پایه پولی (H) می شود. هر چه مقدار m بیشتر باشد₂با ضریب، نرخ کمتر Cr، Rr و Er خواهد بود.

M₃شامل M₂به علاوه سپرده های موسسات مالی غیر بانکی (DN) و بخشی از سپرده های این موسسات که در بانک ها (RP) باقی مانده است. بنابراین سپرده های این موسسات به عنوان RPDN گرفته می شوند که مربوط به نسبت ذخیره بانکهای تجاری (RR) است. بدین ترتیب

و پایه پولی به این صورت تعیین می شود:

h = rr (d+rpdn)+cr (d+dn)… (6)

rr = rr/d یا r = rr (d)

cr = c/d یا c = cr (d)

برای پیدا کردن نسبت M₃و ح ، معادله (5) را با معادله (6) تقسیم کنید.

تقسیم سمت راست معادله فوق توسط D.

با جایگزینی D برای DN/D ، معادله می شود

مقالات مرتبط:

1. عرضه پول: معنی ، ویژگی ها ، اقدامات و حقایق مهم
2. عرضه پول: تعیین کننده های عرضه پول و پول بالا و چند برابر پول < PAN> به علاوه سپرده های موسسات مالی غیر بانکی (DN) و بخشی از سپرده های این موسسات که در بانک ها باقی مانده است (RP). بنابراین سپرده های این موسسات به عنوان RPDN گرفته می شوند که مربوط به نسبت ذخیره بانکهای تجاری (RR) است. بدین ترتیب

اخبار رمز ارزها...