اخبار و گزارش های اقتصاد از دانشجویان دانشگاه شمال شرقی.

چه عواملی باعث بحران مالی شد؟

با توجه به فیلم جدید Blockbuster Wall Street ، The Big Short و انتخابات ریاست جمهوری 2016 ، این مهمتر از گذشته برای مردم برای درک بحران مالی سال 2008 و چگونگی جلوگیری از وقوع دوباره از آن مهمتر شده است.

این مقاله آنچه را که اکثر کارشناسان به عنوان مستقیم ترین علت بحران مالی می دانند ، تجزیه می کند: اوراق بهادار تحت حمایت وام. اکثر آمریکایی ها می دانند که حباب بازار مسکن یکی از دلایل اصلی بحران بود اما آنچه آنها نمی دانند این است که اوراق بهادار تحت حمایت وام مسکن مسئول تورم حباب بوده است.

به همان اندازه ترسناک که اصطلاح "امنیت تحت حمایت وام" به نظر می رسد ، درک مفهوم اساسی دشوار نیست. ما آن را به طور خلاصه "MBS" خواهیم نامید.

اساساً کاری که MBS انجام می دهد ، هزاران وام به یک وثیقه است که سرمایه گذاران می توانند از آن استفاده کنند تا منبع پایدار درآمد داشته باشند. فروشندگان وام مسکن وام ها را به خانه داران می فروختند و وال استریت آنها را خریداری می کند و آنها را به MBS که آنها را به سرمایه گذاران می فروشند ، بازپرداخت می کنند. دلیل اینکه وال استریت فکر می کرد این ایده خوبی است زیرا وام های خانگی سرمایه گذاری های بسیار ایمن بودند. صاحبان خانه به ندرت در وام های خود به طور پیش فرض و حتی اگر این کار را انجام دهند ، بانک می تواند خانه را به دست آورد و آن را برای سود بفروشد.

دلیل همراهی وال استریت هزاران وام مسکن به این دلیل است که این تنها راه ایجاد یک امنیت قانونی و در مقیاس بزرگ قابل مقایسه با سایر اوراق و سهام شرکت ها بود. داشتن هزاران وام مسکن نیز خطر اوراق قرضه را کاهش می دهد زیرا اگر چند خانه مسدود شده باشد ، تأثیر زیادی بر اوراق قرضه نخواهد داشت.

قیمت خانه همیشه بالا می رفت و به عنوان یک دستگیره اقتصاد آمریکا در نظر گرفته می شد. این واقعیت احساس امنیت را برای سرمایه گذاران وال استریت اضافه می کند زیرا اگر آنها می خواستند یک خانه پیش فرض را بفروشند ، سود می بردند و همچنین آنها را متقاعد می کردند که همیشه عرضه کافی از خریداران خانه آمریکایی وجود خواهد داشت زیرا همه می خواهند دارایی های ایمن داشته باشند کهدر حال افزایش قیمت هستند.

وال استریت قطعه ای از اقدامات بازار خانه آمریکا را می خواست ، بنابراین در دهه 1980 بانک سرمایه گذاری Salomon Brothers اولین MBS را ایجاد کرد. این محصول جدید مالی "نوآورانه" سرمایه گذاران وال استریت را به خریداران خانه طبقه متوسط آمریکایی متصل کرد. بازار اوراق قرضه وام به حدی سودآور بود که به زودی هر بانک سرمایه گذاری بزرگ یک میز معاملات اوراق قرضه وام باز کرد.

کل سیستم بسیار عالی کار می کرد تا اینکه یک روز ، وال استریت نتوانست افراد واجد شرایط دیگری را برای فروش وام به آنها پیدا کند. برای حل این مشکل ، وال استریت شروع به فروش وام به افرادی کرد که قبلاً واجد شرایط نبودند. فروشندگان وام مسکن نمره اعتباری و الزامات پرداخت خود را کاهش دادند. آنها همچنین نوع جدیدی از وام را به نام "وام با نرخ قابل تنظیم" (بازو) معرفی کردند که با ارائه نرخ پایین تر در ابتدا و بعداً افزایش می یابد ، خریداران خانه را به خود جلب می کند. وام های "نینجا" یا وام برای افرادی که درآمدی ، شغلی ندارند و دارایی ندارند ، نیز رایج می شد و باید نشانه ای از این بود که چیزی که ماهی در بازار وام مسکن می گذرد.

همه این تغییرات باعث کاهش کیفیت وام ها و افزایش بازار "وام های فرعی" یا "وام های بیشتر محاوره برای افراد غیرقابل قبول" می شود. واقعیت عجیب این است که فروشندگان وام مسکن در واقع برای فروش وام های فرعی بیشتر انگیزه داده می شدند زیرا خطرناک تر بودند و به همین دلیل نرخ بهره بالاتری را که وال استریت دوست داشت ، به همراه داشتند.

نسبت وام های فرعی به کلیه وام های سنبله در سال 2003 از 3. 5 ٪ به 13 ٪ در سال 2005 افزایش یافته است. بازو همچنین در این بازه در این بازه زمانی به طرز چشمگیری افزایش یافته است و فقط از 0. 9 ٪ وام در سال 2001 به 12. 8 ٪ در سال 2006 افزایش یافته است. (FDIC)

حتی اگر کیفیت وام مسکن پایین بود ، وال استریت هنوز هم معتقد بود که اینها به دلایل ذکر شده در گذشته سرمایه گذاری های پایدار بوده اند. پیش فرض وام افزایش می یابد ، اما بانک هنوز هم می تواند خانه را در بازار بفروشد تا سرمایه گذاری را جبران کند.

به نظر می رسید یک برنامه اثبات احمقانه است ، اما همانطور که همه ما می دانیم اینگونه نبود ؛کاری که وال استریت در واقع با دادن وام به میلیون ها وام گیرنده غیرمجاز انجام داده بود ، بزرگترین حباب در تاریخ مالی بود.

بازار مسکن بسیار اشباع شد. تقریباً هرکسی که بتواند خانه داشته باشد ، متعلق به خانه (یا شاید حتی یک زن و شوهر) باشد ، بنابراین خانه های جدید ساخته شده برای هیچ کس نبود. در همان زمان ، بمب زمان تیک زدن بازو در حال انفجار بود. برای مدتی صاحبان خانه فقط نرخ پایین تر از بازوی خود را پرداخت می کردند اما وقتی نرخ ها به طور غیرقابل اجتناب به طور پیش فرض افزایش می یافت ، زیرا مردم نمی توانند نرخ های بالاتری را تحمل کنند. نرخ پیش فرض کل بیش از 3 ٪ در سال 2000 تا 10 ٪ در اواسط سال 2007 دو برابر شد.

هر دوی این عوامل با هم چنین چیزی بیش از حد در بازار مسکن ایجاد کردند که غیرقابل تصور اتفاق افتاد. قیمت خانه در سراسر کشور کاهش یافته است. تقریباً به طور مستقیم پس از سنبله در نرخ پیش فرض ، قیمت خانه در سراسر کشور با توجه به شاخص قیمت خانه تمام اقدامات ، از Q1 2007 به Q2 سال 2011 نزدیک به 20 ٪ کاهش یافت.

این بسیار مهم بود ، زیرا کل فرض MBS این بود که قیمت خانه هرگز سقوط نمی کند. تمام حراست های MBS شکسته شد. هنگامی که افراد به طور پیش فرض در وام خود ، وال استریت فقط نتوانستند خانه های موجود در بازار را بفروشند زیرا ارزش آنها را به میزان قابل توجهی کمتر می کردند. تقریباً هر نهاد در صنعت مالی دارای MBS در کتاب های خود بود ، بنابراین وقتی بازار مسکن فروپاشید ، ارزش و نقدینگی این بنگاه ها را نیز انجام داد. بازنشستگی و صندوق های متقابل طبقه متوسط ارزش قابل توجهی را از دست داد ، صندوق های پرچین ثروتمندان رنج می بردند و حتی بانکهای سرمایه گذاری تایتان وال استریت به زانو درآمده بودند. این نهادها به حدی رنج می بردند که بسیاری از آنها فرو ریختند ، مهمترین آنها بانک سرمایه گذاری بدنام Lehman Brothers.

آنچه به نظر می رسید یک ایده برای کسب درآمد مبتکرانه است ، تقریباً باعث از بین رفتن صنعت مالی شد. شوق بازار خانه آمریکا همان الگوی اکثر حباب ها را دنبال کرد. قیمت یک دارایی به سرعت در حال افزایش بود و مردم نمی خواستند از مهمانی خارج شوند ، بنابراین آنها خریداری کردند اما در نهایت واقعیت در آن نشست ، بازار سقوط کرد و مردم فهمیدند که آنها کاغذهای بی ارزش دارند. بحران سال 2008 از این الگوی پیروی کرد ، اما نه تنها با اعتقادات دروغین بازار مسکن بلکه با اعتقادات دروغین کاهش ریسک با نوآوری مالی در وال استریت ، مهمترین آنها امنیت تحت حمایت وام است. درک اصول اولیه اوراق بهادار تحت حمایت وام برای درک بحران مالی سال 2008 مهم است ، اما همچنین باید روشن شود که چگونه می توان خطرات سیستمی را در هر سیستم مالی در هر زمان پنهان کرد. درس سخت بحران مالی این است که مردم هنگام سرمایه گذاری باید هوشیار باشند و نباید از هر اسباب بازی جدید وال استریت ایجاد شود.